หลังจากคฑาออกไปแล้ว ก็แจ้งกับรรินธรว่าคริสดูอาการไม่ค่อยปกติ เธอก็เลยรีบเข้ามาดู
"คุณเป็นอะไรคะ"
"เปล่านี่ครับ..เอ่อ..เป็นครับ" เผลอตอบความจริงไป แต่พอเห็นท่าทางที่เธอเป็นห่วง เป็นสักหน่อยดีกว่า
"รินจะตามหมอให้นะคะ"
"ไม่ต้องหรอกครับ อาการแบบนี้หมอก็รักษาไม่ได้ นอกจากคุณ" มือหนาเอื้อมไปกุมมือของเธอแล้วก็จับเลื่อนมาวางลงที่หน้าอกข้างซ้ายของตัวเอง
"คุณบีบี้ ..คุณคริส!!" เผลอไปเรียกชื่อนั้นทุกที
"ผมอยากให้คุณเรียกเหมือนเดิม"
"อะไรคือเหมือนเดิมคะ สำหรับเรามันยังมีอะไรที่เหมือนเดิมอีกคะ"
"คุณไม่มีใคร ผมก็ไม่มีใครเหมือนกัน เรากลับมาคบกันอีกครั้งได้ไหม"
"ไม่ได้หรอกค่ะ" หญิงสาวรีบชักมือออกมาจากการเหนี่ยวรั้งของเขา "..ฉันจะเข้าบริษัท" แล้วเธอก็เดินออกมาจากห้องนั้น
"วันนี้รินจะเข้าบริษัทนะคะ ฝากดูแล..เอ่อ.." หึ.. เราเป็นอะไรกับเขา ถึงจะฝากญาติของเขาดูแล พูดทิ้งท้ายไว้แค่นั้นแล้วเธอก็เดินออ
