เช้าวันต่อมา..
รรินธรออกมาจากห้องก็เห็นน้องสาวยืนมองพ่อของรักนรินทร์นอนขดอยู่บนโซฟา
"สงสัยจะเป็นไข้" รรรรรรลองเอามือไปแตะหน้าผากดูแล้ว
"เป็นไข้เหรอ? เราถอยออกมาก่อน" เธอเป็นห่วงน้องสาวที่กำลังตั้งครรภ์มากกว่ากลัวว่าจะติดไข้ "จะไม่ให้เป็นไข้ได้ยังไง ดูสิเสื้อผ้าก็ยังไม่เปลี่ยน แล้วทำไมไม่กลับบ้านตัวเอง มานอนอยู่ตรงนี้ทำไม" เมื่อคืนนี้เธอนอนร้องไห้จนเผลอหลับไป และไม่คิดว่าเขาจะยังอยู่
"จะเอายังไงกับเขาดีล่ะพี่ วันนี้ฉันต้องไปหาหมอตามนัดด้วย"
"รันจะไปยังไง"
"พี่ตกใจทำไม" ฟังแค่น้ำเสียงเธอก็รู้แล้วว่าพี่สาวตกใจ
"พี่กลัวว่าเหตุการณ์แบบนั้นมันจะเกิดขึ้นกับพวกเราอีก" สิ่งที่รรินธรกลัวก็คือกลัวประวัติศาสตร์มันจะซ้ำรอย ตอนที่ท้องโตเธอไปพบแพทย์ตามนัดแล้วเกิดอุบัติเหตุจนต้องได้ผ่าคลอด
จังหวะนั้นชายร่างสูงที่นอนอยู่ก็ค่อยๆ ลืมตาขึ้น เพราะเขาทนฟังที่พี่กับน้องคุยกันต่อไม่ได้อีกแล้ว
ชีวิตของพ
