"ผมขอไปดูคุณกัลยาก่อนนะ วันนี้ไม่ต้องไปไหนนอนพักอยู่ห้อง" อิฐได้สั่งน้ำใจไว้ก่อนที่จะออกไป
"คุณสันติเป็นอะไรหรือเปล่าคะ" จะไม่ถามก็ไม่ได้ เพราะเธอได้ยินเสียงเล็ดลอดออกมาจากโทรศัพท์
"เรื่องนั้นคุณไม่ต้องสนใจ ดูปากผมนะ..ไม่ต้องไปยุ่งกับเรื่องนี้"
"แล้วมันใช่เวลาที่จะมาหึงไหมคะ" หลังจากที่เห็นเขาอาละวาดกองถ่ายแล้ว เธอก็รู้ได้ในทันทีว่าอาการแบบนี้ มันคือความหึงหวง
"อยากจะเจออีกใช่ไหม" ขู่ไปงั้นแหละ เพราะคงไม่มีเวลามาจัดการกับเธอ และต้องได้เก็บเรี่ยวแรงไว้ทำงานอีก
น้ำใจรีบดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมใบหน้าไว้เพราะอาย
เวลาต่อมาในโรงแรม..
"แล้วคุณสันติไปไหนครับ"
"ไม่กลับบ้านมาสามวันแล้ว คุณสันติขอค้างที่โรงแรม" กัลยาพูดคุยด้วยใบหน้าที่หมองเศร้า เธอไม่รู้ว่าคำว่ารัก ของเขากับของเธอมันเท่ากันไหม
"แล้วตอนนี้อยู่บนห้องหรือเปล่าครับ"
"พี่ไปดูมาแล้ว แม่บ้านบอกว่า ไม่เห็นมาค้าง"
"อะไรนะครับ"
"พี่
