"กระเป๋าใบนี้ของน้องน้ำใจเหรอจ๊ะ" วิลาวัลย์หันมาถามน้ำใจ
"ใช่ค่ะ" หญิงสาวตอบออกไปพร้อมกับมองหน้าเพื่อนร่วมงานที่อยู่ตรงนั้น เธอไม่ได้เป็นคนขโมยแน่ต้องมีใครสักคนที่เอาสร้อยมาใส่กระเป๋าของเธอ และเจ้าของสร้อยก็คงรู้เห็นเป็นใจ
"หัวหน้าไม่ต้องเหนื่อยหาความจริงหรอกค่ะ ไหนๆ ผู้จัดการก็อยู่ตรงนี้แล้ว" พอแนนพูดจบทุกคนที่นั่นต่างก็หันมองมาที่อิฐ รวมทั้งน้ำใจ
"เดี๋ยวเรื่องนี้แผนกเราจะจัดการเอง ไม่ต้องให้ถึงผู้จัดการหรอกค่ะ" วิลาวัลย์พูดออกมาเหมือนเกรงใจ
"คงไม่ได้หรอกครับ เพราะเรื่องแบบนี้ถ้ารู้ไปถึงหูคนนอกมันจะดูไม่ดี"
"จริงด้วยค่ะผู้จัดการ แนนว่านะคะเอาออกไปเถอะค่ะ เข้ามาก็สร้างแต่เรื่องวุ่นวาย แนนคิดว่าของลูกค้าที่หายก็คงเป็นเธอคนนี้แหละค่ะที่ขโมยเอาไป"
"คุณมีอะไรจะพูดไหม" อิฐหันไปพูดกับน้ำใจบ้าง เพราะเห็นเธอเอาแต่ยืนเงียบ
"ฉันจะพูดอะไรได้ล่ะคะก็ในเมื่อของที่หายไปมันอยู่ในกระเป๋าของฉัน และ
