พอแยกจากอิฐ น้ำใจก็กลับมาที่ห้องอาหารหนึ่ง
"คุณวิลาวัลย์" น้ำใจเข้ามาวิลาวัลย์กำลังร่ำลาพวกเพื่อนๆ ในห้องอาหารนั้น ส่วนแนนและเด็กใหม่ช้ำใจมาก พอกลับมาเอากระเป๋าของตัวเองก็ตรงไปที่ฝ่ายบุคคล
"พี่ขอโทษเราด้วย" วิลาวัลย์ไม่ลืมที่จะขอโทษน้ำใจที่ทำกับเธอมากเกินไป
"พี่จะไปไหนคะ"
"ก็พี่ถูกไล่ออกแล้วคงต้องรีบไปหางานที่ใหม่ทำ" จบคำพูดวิลาวัลย์ก็รีบเดินไป
"เดี๋ยวก่อนค่ะ" น้ำใจเดินตามมาเธอรู้ดีว่าวิลาวัลย์ต้องเลี้ยงดูพ่อแม่ แถมยังเลี้ยงดูลูกซึ่งเลิกกับพ่อของเด็กไปแล้ว
"มีอะไร"
"พี่ไม่ต้องไปไหนหรอกทำงานอยู่ที่นี่เหมือนเดิมนั่นแหละ"
"อะไรนะ?" จากที่ไม่มองหน้าน้ำใจ วิลาวัลย์ถึงกับหันขวับกลับมามอง
"พี่ไม่ต้องไปไหน ทำงานอยู่ที่นี่แหละ"
"แต่ผู้จัดการให้พี่ออกแล้ว"
"เดี๋ยวฉันจะคุยกับผู้จัดการให้ค่ะ" ทุกคนที่อยู่ในห้องอาหารต่างก็ดีใจ ที่วิลาวัลย์จะไม่ได้ออกจากงานเพราะกลัวว่าถ้ามีหัวหน้าคนใหม่เข้า
