นับดาวมองหน้าคนนั้นทีคนนี้ทีอย่างรู้สึกกดดัน ยิ่งเมื่อท่านประธานคนเก่าเดินมาพร้อมกับผู้หญิงวัยกลางคนที่เธอคุ้นตา ภาพตรงหน้าก็เลือนรางก่อนจะดับวูบไปพร้อมกับความโกลาหล
เวลาผ่านไปหลายนาที ดวงตากลมโตก็เปิดปรือขึ้นพร้อมสติที่กลับคืนสู่ตัวอีกครั้ง
“ดาว ฟื้นแล้วเหรอ เธอโอเคไหม ฉันจะพาเธอกลับบ้านของเรานะ”
คนตัวโตกำลังจะช้อนอุ้มคนตัวบางกลับสถานที่ที่เขาเรียกว่าบ้าน แต่ก็ถูกผู้ใหญ่ทั้งสองคนในห้องห้ามปรามเสียก่อน
“หยุดเลยเจ้าเอก วันนี้เราต้องคุยกันให้รู้เรื่อง จะพานับดาวไปไหนไม่ได้ทั้งนั้น
“ผมไม่คุยครับพ่อ พ่อก็เห็นว่าเมียผมไม่สบาย จะกดดันผมกับเมียไปถึงไหน ยังไงผมก็ไม่มีวันยอมทำตามอยู่แล้ว ใครอยากแต่งก็แต่งกันเอาเอง ผมไม่แต่ง”
“พ่อบอกให้หยุด นอกจากเรื่องของแกกับหนูเดียร์แล้ว ยังมีเรื่องของนับดาวและภูมิอีก วันนี้เขามาทวงของของเขาคืนแล้ว แกจะว่ายังไง”
คนตัวโตคว้าคนตัวบางเข้าสู่อ้อมกอด กวาดตามองท
