(ค่ะน้องลิน) ปกรณ์กดรับสายด้วยน้ำเสียงสดใส
“วันนี้กลับบ้านกี่โมงคะ” เสียงอลินราบนิ่ง
(น่าจะเย็นนะคะ น้องลินมีอะไรหรือเปล่า)
“มีค่ะ”
(อ่า สำคัญไหม เย็นนี้ผมมีธุระต่อด้วยสิ)
“สำหรับลินสำคัญมากค่ะ”
(ถ้าอย่างนั้นน้องลินมาหาผมได้ไหม ผมไม่ว่างจริง ๆ น้องลินสะดวกปิดร้านหรือเปล่า)
“ได้ค่ะ ลินปิดร้านได้สักพักแล้ว เสี่ยอยู่ที่ไหนแชร์โลเคชั่นมานะคะ”
(ได้ ๆ แล้วเจอนะคะ)
หลังจากวางสายไป อลินได้รับที่อยู่ที่ปกรณ์ส่งมาให้ ห่างจากร้านหลายกิโลเมตร อลินสะพายกระเป๋า ล็อคประตูร้าน เดินเข้ามานั่งประจำที่คนขับ สตาร์ทรถขับไปยังจุดหมายปลายทางด้วยความร้อนใจ
ใช้เวลาเกือบสองชั่วโมงกว่าจะฝ่ารถติดมาถึงสถานที่ที่เสี่ยอยู่ ถึงจุดหมายอลินกดโทรหาเสี่ยปอร์ “ตอนนี้ลินอยู่ประตูทางเข้า ลินเข้าไปได้เลยใช่ไหมคะ”
(เข้ามาได้เลยค่ะ ผมรอน้องลินอยู่หน้าทางเข้า)
“ค่ะ” ตอบรับพลางสาวเท้าเข้ามาด้านใน จุดโฟกัสของอลินคือร่างส
