เตียงนอนแทบพังพินาศเลยทีเดียวหลังจากศึกรักครั้งที่สี่ของหล่อนกับเฟเบียนจบลง เสียงหอบหายใจระรัวของคนตัวโตทำให้ลัลนารู้ดีว่าเขาเหน็ดเหนื่อยแค่ไหน มันก็น่าเหนื่อยอยู่หรอกก็พ่อคุณเล่นไม่พักไม่ผ่อนเลยตลอดสี่ห้าชั่วโมงที่ผ่านมานี่นา ตั้งแต่ปาร์ตี้เริ่มจนตอนนี้ปาร์ตี้จบลงไปนานแล้ว หล่อนกับเขาพึ่งจะแยกจากกันได้ไม่ถึงสิบนาทีเลย
“จะไปไหนทูนหัว...”
ร่างอรชรถูกคนตัวโตที่นอนหลับตาอยู่คว้าเข้าไปกอดแนบอก “นึกว่าหลับเสียอีก...”
“ผมไม่มีทางหลับหรอก ถ้าคุณยังไม่หลับน่ะ เพราะผมจะไม่ยอมให้คุณหนีจากไปไหนอีกแล้ว ผมทรมานมากนะสวย เวลาที่เราอยู่ห่างกัน ผมคิดถึงคุณ... แต่ก็ไปหาไม่ได้” คำพูดของเขาก็น่าซาบซึ้งดีหรอก แต่ก็น่าหมั่นไส้ในคราวเดียวกัน
“คุณมีเงินกองมากกว่าภูเขาเสียอีก... ถ้าอยากจะมาจริงๆ ทำไมจะมาไม่ได้”
“ผมมีเงิน... แต่ผมขาดความมั่นใจ ผม... รักคุณ แต่ผมก็กลัวคุณจะเกลียดผมเพราะเลือดในตัวของผมครึ่งหนึ่
