ลัลนามองผ่านหน้าต่างของห้องพักลงไปก็พบว่าที่ริมสระน้ำขนาดใหญ่ภายในคฤหาสน์ของอเล็กซิโอมีการจัดปาร์ตี้กันขึ้นจริงๆ เสียงเพลงไพเราะดังเข้ามาในโสตประสาท หญิงสาวฝืนยิ้มให้กับความรื่นเริงตรงหน้า
ความจริงหล่อนอยากจะหมกตัวอยู่แต่ในห้องนอน อยากจะฝังหน้าร้องไห้กับหมอนให้สาสมกับความเจ็บปวดที่กำลังได้รับอยู่ แต่... หล่อนก็ทำไม่ได้ หล่อนไม่อยากให้ใครต้องมากังวลใจ หรือไม่มีความสุขกับชีวิตแสนรันทดของตัวเอง
หล่อนจะต้องยิ้ม... จะต้องยิ้มให้กว้างที่สุดเท่าที่จะทำได้ คืนนี้หล่อนจะลงไปร่วมสนุกกับสโรสินีเพื่อนรัก หล่อนจะต้องลืมเฟเบียนไปชั่วคราว หรือถ้าหากเป็นไปได้หล่อนควรจะลืมเขาไปชั่วนิรันดร์เลยจะดีที่สุด
มือบางยกขึ้นซับน้ำตาที่คลอเบ้าอยู่เบาๆ แล้วเดินกลับไปหยุดที่หน้ากระจก แล้วฝืนยิ้มให้กับตัวเอง แม้ว่ารอยยิ้มที่สะท้อนออกมาจากกระจกเงานั้นจะแห้งแล้งเสียเหลือเกิน แต่มันก็ยังถือว่าดีกว่าหล่อนร้องไห้ไม่ใช่หร
