เฟเบียนไม่รู้ว่าตัวเองกำลังนอนหลับแล้วฝันไปหรือเปล่า แต่สิ่งที่เขากำลังได้ยินอยู่ในขณะนี้มันช่างไม่ผิดแปลกไปจากเสียงหวี๊ดร้องของยมบาลเลยแม้แต่น้อย ลัลนา... ผู้หญิงที่เขาเชื่อใจ และรักจนหมดใจ หล่อนให้คำมั่นว่าจะเป็นพยานยืนยันความบริสุทธิ์ให้กับเขา แต่... แต่ทำไมตอนนี้ สิ่งที่ได้ยิน มันกลับไม่ใช่สิ่งที่หล่อนพร่ำเพ้อเมื่อวานนะ
“เ*****นนั่น... เป็นของเฟเบียน บราวน์ค่ะ”
“สวย...”
เขาครางชื่อของหล่อนออกไป แต่มันกลับแผ่วเบาประดุจดังสายลมเท่านั้น เขาจ้องมองหล่อน มองใบหน้าเย็นชาของหล่อนอย่างพิจารณา แล้วก็พบว่าภายในความเฉยชานั้นอัดแน่นไปด้วยความขมขื่น หล่อนหลบตาเขาขณะให้ปากคำกับเจ้าหน้าที่ตำรวจ
“เจ้านายครับ... คุณสวยเธอทรยศเรา...”
เฟรดเดอริกโกรธจนหน้าแดงก่ำ มองลัลนาด้วยความชิงชัง แต่เฟเบียนกลับนั่งนิ่งราวกับว่าไม่รู้สึกรู้สาอะไรเลยแม้แต่น้อย
“ปล่อยให้ทุกอย่างมันเดินทางไปให้สุด...”
“แต่เจ้านา
