กลิ่นฉุนกึกทำให้เดซี่ค่อยๆ รู้สึกตัวตื่นขึ้น หญิงสาวยกมือขึ้นกุมศีรษะที่มีผ้าพันเอาไว้แผ่วเบา แต่แม้จะแค่แตะเบาๆ มันก็สร้างความเจ็บร้าวได้อย่างมากมายเลยทีเดียว หล่อนขยับตัวแล้วกวาดตามองไปรอบๆ ก็พบว่าที่นี่คือโรงพยาบาล
“อย่าขยับเร็วแบบนั้นสิฮะ เดี๋ยวจะตกลงมาพอดี...” เสียงห้าวๆ ของเด็กผู้ชาย... ไม่สิ เหมือนผู้หญิงมากกว่า ที่อายุไม่น่าจะเกินสิบแปดดังเตือนขึ้น เดซี่หันไปมองแล้วก็พบกับรอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความเป็นมิตร
“ขอบใจจ่ะ แต่ฉันต้องรีบไป...”
“แต่คุณยังไม่หายดีเลยนะฮะ... คุณถูกรถชน...”
“ฉันรู้... แต่ฉันต้องรีบไป... ฉันต้องไปช่วยลูกชายของฉัน” เดซี่ไม่ฟัง หล่อนพยายามขยับตัวและถึงแม้ว่ามันจะทำได้ยากเย็นแค่ไหน แต่สุดท้ายแล้วหล่อนก็ทำได้สำเร็จ โดยมีมือนุ่มๆ ของเด็กหญิงยื่นมาช่วยเหลือเอาไว้
“ฉันขอบคุณหนูมากนะ... ที่ช่วยเหลือฉันเอาไว้...”
เดซี่กล่าวขอบคุณ และพยายามมองหากระเป๋าของตัวเองที่คา
