ไม่รู้ว่าโชคดีหรือเปล่า แต่พอหล่อนเหยียบเท้าลงสู่พื้นดินของเมืองภูเก็ตร้านอาหารร้านแรกที่หล่อนเดินเข้าไปสมัครงานก็อ้าแขนรับทันที งานเสิร์ฟซึ่งเป็นงานถนัดของหล่อนกลับคืนมาสู่อ้อมแขนอีกครั้ง แม้เงินเดือนจะไม่แพงมากหากเทียบกับที่ทำงานเดิม แต่การมาอยู่ไกลๆ แบบนี้มันก็ทำให้หัวใจของหล่อนรู้สึกเจ็บน้อยลงได้บ้าง แม้ว่าในยามค่ำคืนภาพของอเล็กซิโอจะยังคอยตามราวีไม่จางหายก็ตาม
หญิงสาวสูดลมหายใจเข้าปอดเฮือกใหญ่ หล่อนจะต้องตั้งหน้าตั้งตาทำงาน ทำงานให้หนักที่สุดเพื่อที่จะได้ลืมเขา ลืมผู้ชายที่ทำให้หล่อนเจ็บปานตายได้จนต้องหนีมาเลียแผลใจถึงที่นี่ หล่อนอาจจะเห็นแก่ตัวบ้างที่ทิ้งแม่และยายของลัลนามาแบบนี้ แต่หล่อนขอเวลาไม่นานหรอก ขอเวลาทำใจสักพัก เมื่อแผลใจเริ่มตกสะเก็ดเมื่อไหร่หล่อนก็จะรีบกลับไปทดแทนบุญคุณของท่านทันที
“แม่จ๋า... ฟ้าจะรีบกลับไปนะจ๊ะ”
แม้จะรู้อยู่เต็มอกว่าแม่ของตัวเองไม่ได้ลำบากอีกต่อไปแล
