“ทำไมเจ้านายถึงกลับเร็วนักล่ะครับ พึ่งมาถึงเมื่อเช้านี้เอง”
เฟรดเดอริกเอ่ยถามขึ้นด้วยความสงสัยแกมผิดหวัง เพราะหากเฟเบียนเดินทางกลับพัทยาเร็วแบบนี้ ลัลนาคงยังไม่ทันออกไปจากบ้านของเฟเบียนอย่างแน่นอน แต่ช่างเถอะ มันจะต้องมีโอกาสหน้าสิ
“แม่หลอกฉัน... และฉันเกลียดที่สุดก็คือคำโกหกนายก็รู้” เฟเบียนก้าวขึ้นเข้าไปในภายในห้องกว้างของเครื่องบินส่วนตัว เฟรดเดอริกตามเข้าไป
“แต่คุณนายน่าสงสารมากนะครับ เธอคงคิดถึงเจ้านาย...”
เฟเบียนตวัดตาคมกริบหันไปจ้องหน้าลูกน้องทันที “ถ้ายังอยากตามฉันไปพัทยาล่ะก็ ช่วยหุบปากให้สนิท...”
“ครับ เจ้านาย...”
แล้วเฟรดเดอริกก็จำต้องเดินออกมายืนหน้าห้องเมื่อเห็นเฟเบียนหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมากดต่อสายโทรออก ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าเจ้านายของเขากำลังโทรหาใครอยู่ ก็ลัลนายังไงล่ะ มีแค่หล่อนคนเดียวเท่านั้นแหละที่สามารถทำให้เฟเบียนมีท่าทางผ่อนคลายได้แบบนี้
“ผมกำลังจะกลับไปหาคุณ..
