หนึ่งอาทิตย์ผ่านไปกับความสุขที่ลัลนาได้พบในอ้อมแขนของเฟเบียน บราวน์ผู้ชายที่มองภายนอกนั้นแสนจะดิบเถื่อน โหดเหี้ยม แต่แท้จริงแล้วภายในเนื้อแท้ของเขาแล้ว เฟเบียนเป็นผู้ชายที่น่าสงสารคนหนึ่ง เขาโหยหาความรักแต่ก็ไม่ยอมรับว่าต้องการมัน ผู้ชายคนนี้ไม่ใช่คนใจดำ แม้ว่าบางครั้งจะทำอะไรตามใจตัวเองไปมากมายก็ตาม
“เฟบบี้..”
คนตัวโตที่กำลังนั่งอ่านหนังสือพิมพ์อยู่กลางโต๊ะอาหารขนาดใหญ่ที่จัดขึ้นริมระเบียงไม้ที่มีเถาวัลย์นานาชนิดเลื้อยถักทอประดุจม่านมุกราคาแพงเงยหน้าขึ้น รอยยิ้มบางๆ จากริมฝีปากเซ็กซี่ของเฟเบียนมีผลต่อจังหวะการหายใจของหล่อนเสียจริงๆ
“ผมกำลังรอคุณอยู่พอดี...”
สรรพนามที่ใช้เรียกหล่อนนั้นสนิทสนมขึ้นมาทันตาตั้งแต่เขากับหล่อนปรับความเข้าใจกันได้สำเร็จ หล่อนบอกว่ารักเขา รักทั้งๆ ที่เขาแสนจะร้ายกาจ และถึงแม้ว่าเฟเบียนจะไม่ยอมปริปากบอกสักคำว่ารักหล่อน แต่หล่อนก็ยินดีที่จะอยู่กับเขา อยู่จนกว่า
