“กูคิดออกแล้ว...” มันหัวเราะ และมั่นใจเถอะว่าความคิดในสมองเลวๆ ของมันต้องมีแต่ความชั่วช้าอย่างแน่นอน มันเดินกลับมาหยุดตรงหน้าเฟเบียนใบหน้ายับเยินเพราะถูกมันทั้งตบทั้งต่อยด้วยรอยยิ้มชั่วร้าย
“ถ้ามึงอยากช่วยอีนั่นล่ะก็... คุกเข่าอ้อนวอนกูสิ...”
เฟเบียนไม่ได้แสดงความรู้สึกใดๆ ออกมาทางสีหน้าเลยแม้แต่น้อยเพราะชายหนุ่มยังคงยืนนิ่งเป็นศิลาเช่นเดิม ตรงกันข้ามกับเฟรดเดอริกและลัลนาที่กลับเป็นฝ่ายอุทานออกมาด้วยความตื่นตระหนกเสียเอง
“ไม่นะครับเจ้านาย อย่าทำนะครับ...”
“เฟบบี้ คุณอย่าทำแบบนั้นนะ สวยยอมตาย...”
เดฟโรซ์หัวเราะลั่น จ้องหน้าเฟเบียนอย่างพิจารณาเป็นครั้งแรก และก็ได้พบว่าหนุ่มรุ่นลูกคนนี้มีหลายอย่างที่เหมือนกับตนเอง ทั้งแววตาและนิสัยที่ไม่เกรงกลัวใคร และหากหมอนี่ไม่ใช่ลูกชายของเดซี่กับไอ้โรเบิร์ต บราวน์ล่ะก็ เขาก็คงไม่จองเวรจองกรรมถึงเพียงนี้
“ตายคา... ของพวกกูอย่างนั้นหรืออีหนู...”
“ไอ้
