ไม่นานอย่างที่เขาพูดจริงๆ นั่นแหละ ในที่สุดรถก็มาจอดที่ลานหน้าตึกใหญ่ของคฤหาสน์จนได้ น้องปุณณ์วิ่งเข้ามากอดหล่อนทันทีเมื่อหล่อนก้าวลงจากรถ
“น้องปุณณ์คิดถึงแม่จังเลยครับ...”
“แม่ก็คิดถึงน้องปุณณ์ครับ เป็นไงแม่ไม่อยู่เกเรหรือเปล่า”
“ไม่เกเรครับ น้องปุณณ์เชื่อฟังคุณพ่อทุกอย่าง...”
สโรสินีจับแก้มหลานชายเบาๆ ก่อนจะฝังปลายจมูกลงบนแก้มนุ่มๆ นั้นด้วยความรักใคร่ น้ำตาซึมเมื่อเห็นน้องปุณณ์เข้ากับชายหนุ่มได้เป็นอย่างดี
“ดีแล้วล่ะจ่ะ น้องปุณณ์ต้องอย่าดื้อกับคุณพ่อนะครับ”
“น้องปุณณ์สัญญาครับ...”
อเล็กซิโอเดินมาหยุดข้างๆ เขาพูดเสียงสุภาพเมื่อมีน้องปุณณ์ร่วมวงสนทนาอยู่ด้วย “น้องปุณณ์ครับ พาคุณแม่เข้าไปในบ้านก่อน ตรงนี้น้ำค้างแรงครับ... เชิญครับฟ้า...”
หล่อนไม่มีทางเลือกนอกจากเดินตามชายหนุ่มเข้าไปด้านใน น้องปุณณ์ชวนคุยตลอดทาง เด็กชายคงจะคิดถึงหล่อนมากมายทีเดียว ก็จากกันไปตั้งสามวันนี่นะ
“ไม่ใช
