ฉันนั่งร้องไห้อยู่นาน นานมาก แล้วความรู้สึกเคว้งคว้างก็กลับเข้ามาหาฉัน แล้วฉันก็ถูกทิ้งอีกครั้ง
ฉันเกลียดตัวเองที่รักเขามากมายจนตัวเองกลายมาอยู่ในสภาพแบบนี้ เกลียดที่ตัวเองเป็นคนอ่อนไหวง่าย
ฉันไม่อยากเสียรักครั้งนี้ไป ไม่อยากเริ่มต้นใหม่กับใครอีก
ฉันไม่เก่งพอที่จะเริ่มต้นกับคนนั้นทีคนนี้ทีไปเรื่อย ๆ
ตื๊ด ตื๊ด ตื๊ด…
(ฮัลโหล)
“แม่คะ พี่แสบกลับบ้านไหมคะ” ฉันเอ่ยถามทันทีที่แม่ของไอ้พี่กดรับสาย
(กลับลูก หอบกระเป๋ามาแล้วก็เดินขึ้นห้องไปเลย)
“พี่แสบบอกเลิกหนูค่ะแม่ เขาบอกเลิกนิ่มแล้ว นิ่มรักลูกชายของแม่นะคะ นิ่มรักเขามาก ๆ”
(หยุดร้องไห้ก่อนหนูนิ่ม ไอ้แสบมันก็ใจร้อน ขี้น้อยใจแบบนี้นั่นแหละ หนูอย่าถือสามันเลยนะลูก แสบมันรักหนูมาก มันไม่ทิ้งหนูหรอก มาคุยกันไหม มาคุยกันที่บ้าน คุยกันให้เข้าใจ อย่าปล่อยให้ค้างคา จะได้ไม่คิดมาก)
“เขาไม่อยากเห็นหน้านิ่มค่ะ เขาบอกว่าอย่าไปเจอเขาอีก”
(มันอารมณ์
