“ถ้านุ่มลำบากใจที่จะพูด งั้นมึงก็คิดเองได้ใช่ไหมว่าอะไรเป็นอะไร มันเป็นแบบที่มึงคิดนั่นแหละ… เลิกยุ่งกับเมียกูได้แล้ว คนนี้ของกูไอ้เคลิ้ม” ไอ้เหี้ยเปอร์มันพูดและจับมือไอ้อ้วนเดินขึ้นบันไดไป
เธอยอมเดินไปกับมันอย่างง่ายดาย เฮอะ ก็เธอรักมันนี่หว่า กูแม่งพลาดได้ไงวะ เรื่องของมันสองคนเริ่มตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้
แต่ที่แน่ ๆ มันกำลังจะหมั้นและแต่งงานกัน
ซึ่งผมมั่นใจมากว่าเรื่องนี้ไม่มีทางเกิดขึ้นแน่นอน
เพราะถ้าไอ้ทิวตั้งท่าจะเล่น อย่าได้คิดว่ามันเลิกกัด
แต่ทั้งนี้ทั้งนั้นมันก็อยู่ที่การตัดสินใจของผม
ไอ้ทิวมันกำลังบีบบังคับผมด้วยวิธีบ้า ๆ ของมัน
“กูควรพูดกับพวกมึงว่าอะไรดีวะ” ผมหันกลับมามองไอ้แฝดสองตัวที่เป็นเพื่อนสนิทของผม แต่ตอนนี้ผมเริ่มไม่แน่ใจแล้วว่ามันยังใช่เพื่อนของผมอยู่ไหม
“พวกกูไม่ได้อยากปิด” ไอ้ตั้มมันเดินไปปิดทีวีที่เชื่อมกับเกมและเดินไปนั่งที่โซฟา
“เฮอะ! ค××เถอะ มึงเห็นมันดีก
