น้ำอิงเอาแต่นอนมองใบหน้าหล่อเหลาไร้ที่ติของอีกคน แม้เธอจะเคยเห็นชัดๆมาแล้วหลายครั้งแต่ทุกครั้งมันก็ยังคงสะกดสายตาเธอได้เป็นอย่างดี มือหนาค่อยๆทาบลงบนแก้มนวลก่อนที่เขาจะใช้นิ้วโป้งเขี่ยเบาๆที่พวงแก้มของเธอ สัมผัสแผ่วเบาแต่แฝงไว้ด้วยความทะนุถนอมแบบที่เขาไม่เคยทำกับใครกับน้ำอิงก็ เช่นกัน
”พี่ขอโทษที่ทำร้ายน้ำอิงมาตลอด มาวันนี้พี่รู้แล้วพี่เองก็เจ็บปวดกับการกระทำของตัวเองถ้ามันย้อนเวลากลับไปได้พี่จะไม่ทำแบบนั้นเลย จะไม่ทำเลยจริงๆ“ เขาเอ่ยบอกเธอน้ำเสียงสั่นเครือก่อนก้มลงไปใช้หน้าผากเตะไปที่หน้าผากเล็กของเธอเบาๆ ตะวันรู้สึกผิดมากกับทุกเรื่องราวที่ผ่านมา เขาเองก็เจ็บปวดมากเหมือนกัน
”ให้พี่ได้เริ่มใหม่อีกสักครั้งได้ไหม พี่ทำไม่ได้ที่จะหายไปจากน้ำอิง พี่ทำไม่ได้ที่จะไม่ยุ่ง พี่ตัดใจไม่ได้พี่ทำอะไรไม่ได้สักอย่าง“ เขาบอกให้เธอได้รู้ไอ้คนขี้แพ้คนนี้ยอมพ่ายแพ้ให้กับเธอแค่คนเดียว น้ำอิงเอาแต่นอนฟังเงี
