ภายในห้องหอบนชั้นสูงสุดของโรงแรม…
แขนแกร่งวางคนในอ้อมแขนลงบนเตียงกว้างเบา ๆ ในตาคมจ้องมองคนรักสายตาหวานเยิ้ม
“มองแบบนี้หมายความว่ายังไงคะ” น้ำอิงอดไม่ได้ที่จะเอ่ยถามคนพี่ที่คร่อมร่างเธออยู่
“เดินได้ตั้งแต่เมื่อไหร่ บอกพี่มาให้หมด” เขาเอ่ยถามน้องที่ผ่านมาแสดงว่าเธอเดินได้แล้วงั้นเหรอ
“สักพักแล้วค่ะ”
“สักพักแล้วแต่ไม่บอกพี่แกล้งกันเหรอ”
“น้ำอิงไม่ได้แกล้งนะคะแค่ปิดไม่บอกแค่นั้นเอง”
ฟอด! ฟอด! ฟอด!
ตะวันก้มลงไปหอมเข้าที่แก้มนวลหลายต่อหลายครั้งด้วยความหมั่นเขี้ยว เขาโดนเมียต้มจนเปื่อย
“ที่รักรู้บ้างไหมพี่เป็นห่วงมากแค่ไหน ลุ้นใจจะขาดทุกวันหวังว่าตื่นมาที่รักจะเดินได้ มันน่านักนะลงโทษซะให้เข็ดเลยดีไหม” เขาพูดพลางลากปลายจมูกไปตามพวงแก้มของน้องกลิ่นกายของเธอยังหอมไม่เคยเปลี่ยนกลิ่นที่ทำให้เขามีความสุขทุกครั้งที่ได้สูดดม ก่อนจะเลื่อนริมฝีปากมายังกลีบปากอวบอิ่มตะวันขบเม้มไปที่กลีบปากบน
