คุณหญิงกนกนุชนั่งอ่านข่าวของลูกชายในมือถือใบหน้าสวยฉายรอยยิ้มจาง ๆ ออกมาเธอกลับมาอยู่บ้านเก่าละทิ้งเรื่องราวในอดีตไปจนหมดหวังว่าการได้อยู่คนเดียวจะช่วยให้เธอคิดอะไรได้มากขึ้น เธอพยายามคิดทบทวนตัวเองทุกวันกับทุกสิ่งที่ทำลงไป วันนี้เห็นสามีและลูกมีความสุขเธอก็รู้แล้วว่าแม่อย่างเธอไม่ใช่ความสุขของลูกที่ผ่านมาตะวันไม่เคยยิ้มให้เธอเหมือนกับที่ยิ้มให้น้ำอิงเลย
เธอเลี้ยงลูกด้วยการบังคับและบงการทุกอย่างจนตะวันรู้สึกเบื่อกับการโดนแม่ควบคุมมาตลอดทันทีที่เขามีโอกาสเขาก็แยกตัวออกไปความสัมพันธ์ของแม่ลูกเริ่มห่างจนวันนึงเขาหมดศรัทธาในตัวแม่ คุณหญิงใช้อำนาจมากกว่าเหตุผลจนหลงลืมที่จะมอบความรักให้ลูกและสามี
“แม่ผิดเองที่เอาแต่ใจ แม่ไม่สมควรที่จะเป็นแม่ใครทั้งนั้น แม่ขอให้ตะวันมีความสุขมาก ๆ คุณก็ด้วยนะคะ” เธอเอ่ยเบา ๆ กับข่าวดีของลูกชาย
อีกด้าน…
หลังจากจดทะเบียนสมรสกันเสร็จแล้วทุกคนคนก็ไปทานมื้อเที่ยงด
