ตะวันขับรถพาน้ำอิงมาที่คอนโดของเธอ สองขาแกร่งสาวเท้าเดินตามหลังน้องเข้าไปในลิฟต์ ลูกน้องที่มาประจำการแต่เช้าได้แต่ยิ้มตามเจ้านายที่เช้านี้ดูสดชื่น สดใส ไม่เหมือนตอนเดินออกไปเมื่อวานเลย
“มึงว่าคุณตะวันจะได้มีความสุขไหมวะชีวิตนี้”
“มีดิ มึงดูเขากลัวใครที่ไหนขนาดแม่ที่ว่าร้ายเขายังไม่เคยเกรงกลัวเลย”
“แล้วคุณน้ำอิงล่ะวะจะได้มีความสุขไหม”
“กูไม่รู้วะ แต่ถ้าคุณน้ำอิงรับมือไหวใครก็ทำอะไรไม่ได้หรอก มึงไม่ต้องไปสนใจเรื่องของเจ้านายหรอกแค่ทำงานที่เขาสั่งให้ดีก็พอ ดูแลคุณน้ำอิงให้ดีช่วยกันเว้ย” ลูกน้องทั้งสองเอ่ยพูดกัน พวกเขาอยู่ที่บ้านตะวันมานานจนท่านทรงพลเชื่อใจและไว้ใจส่งทั้งสองให้มาดูแลตะวัน กลายเป็นทั้งสองทั้งเคารพและเชื่อฟังเจ้านายอย่างตะวันมาก ใครก็ออกคำสั่งกับเขาทั้งสองไม่ได้แม้แต่คุณหญิงกนกนุชก็ตาม
“ออกไปนั่งรอด้านนอกสิค่ะจะเข้ามาทำไม” ตะวันเดินตามน้ำอิงเข้าไปถึงห้องนอน จนเธอต้องหันม
