“กินอีกสิกินไปนิดเดียวเอง” ตะวันส่งขนมปังอีกแผ่นในกล่องให้น้อง น้องกินไปแค่แผ่นเดียว เองเขาห่วงกลัวว่าจะไม่อิ่ม
“พอแล้วค่ะ พี่กินด้วยสิ” ทั้งสองผลัดกันเป็นห่วงเป็นใยทำราวกับว่าภายในรถมีกันแค่สองคน ตะวันลังเลอยู่สักพัก ครั้นจะปฏิเสธก็กลัวว่าอีกคนจะเสียใจ จากสายตาที่น้องมองมาบอกให้เขารู้ว่าเธอก็เป็นห่วงเขาไม่ต่างจากที่เขาห่วงเธอเลย
”กินสิค่ะ“
”ครับ“ ตะวันตัดสินใจกินขนมปังแผ่นนั้นทั้งที่เขาไม่ชอบมันเลยทั้งขนมปังและแยมส้ม
”แหม๋! ไอัสัส! กูอยากถีบไหนว่าไม่ชอบขนมปังมึงแดกเข้าไปทำไมไอ้ตะวัน“ เพื่อนทั้งสองรู้ดีว่าตะวันไม่ชอบอาหารพวกนี้
”กูชอบแล้ว“ เขาตอบเพื่อนเสียงเรียบก่อนจะหันไปมองทางน้อง แขนแกร่งดึงร่างบางเขามาซบลงบนอกแกร่งของตัวเอง
”นอนสิ เดี๋ยวถึงร้านอาหารพี่เรียก“ น้ำอิงเพลียมากตลอดคืนเธอไม่ได้หลับเลย เพิ่งมาหลับตอนเช้าไม่กี่ชั่วโมงอ้อมกอดอุ่นๆของเขาทำให้เธอหลับได้ไม่ยาก
พลที่รับหน้
