“ปล่อยฉันนะ ปล่อย!” คุณหญิงเยาวเรศพยายามสะบัดตัวออกจากการเกาะกุมของชายฉกรรจ์ทั้งสองแต่แรงของเธอก็มีน้อยนิดเหลือเกิน
จนมาถึงลานจอดรถ…
“บอกให้คนปล่อยน้าเดี๋ยวนี้นะตะวัน” คุณหญิงเยาวเรศเอ่ยบอกตะวัน ถึงแม้จะอยากหลุดพ้นจากตรงนี้มากแค่ไหนแต่เธอก็ไม่ได้มีสีหน้าหวาดกลัวแต่อย่างใด
“มึงว่ายัยคุณหญิงกำมะลอนี่ดูร้าย ๆ ไหมวะ“ ไผ่คอยลอบสังเกตคุณหญิงเยาวเรศอยู่บ่อยครั้งอดที่จะหันไปถามเพื่อนไม่ได้ว่ารู้สึกเหมือนกันกับเขาไหม
”อืม กูว่าแม่ไอ้ตะวันร้ายแล้วดูยัยนี่ก็ร้ายพอกัน“
”เพราะงี้ไหมวะถึงดูรัก ดูหลงกันนัก“ ไผ่และธันวาเอ่ยพูดในสิ่งที่ตัวเองได้เห็น
ลูกน้องทั้งสองของตะวันพาร่างบางของคุณหญิงขึ้นรถไป ทุกคนก็พากันขึ้นรถและขับรถออกจากโรงพยาบาลไปทันที คุณหญิงนั่งนิ่งอยู่ที่เบาะด้านหลังอย่างคนไม่รู้สึกรู้สาด้านหน้าเป็นรถของตะวัน ส่วนด้านหลังก็เป็นรถของไผ่และพลที่ขับตามกันมา
”พี่ตะวันจะทำยังไงกับผู้หญิงค
