ร่างหนานั่งนิ่งอยู่บนเตียง เตียงนอนขนาดใหญ่ที่น้ำอิงไม่เคยขึ้นมานอนเลยตลอดระยะเวลา 3ปี เธอไม่เคยย่างกรายเข้ามาในนี้เลยเพราะคำสั่งของเขา เขาใจร้ายกับเธอถึงขนาดนี้เลยเหรอ
“สมควรแล้วใช่ไหมที่พี่ต้องเจ็บปวดแบบนี้” เขาเอ่ยพึมพำคนเดียว แค่คิดถึงสิ่งที่ตัวเองทำลงไปมันก็เจ็บแปลบในหัวใจเขามาก ยิ่งเห็นสายตาและท่าทีของน้ำอิงอีกนั่นยิ่งทำให้เขาเจ็บ ตะวันกึ่งนั่งกึ่งนอนอยู่บนเตียงจนไม่นานความเครียดในสมองทำให้เขารู้สึกเหนื่อยล้าและผล็อยไป
18:00 น.
ติ้งต่อง! ติ้งต่อง!
พรึบ!
เสียงอ๊อดในห้องดังขึ้นปลุกให้คนหลับตื่นขึ้นด้วยความตกใจเขาก้มลงไปมองยังนาฬิกาข้อมือราคาแพงที่ใส่อยู่ก่อนจะลงจากเตียงเดินไปเปิดประตูเพราะรู้แล้วว่าคนที่มาเวลานี้ต้องเป็นเพื่อนของเขาแน่ๆ
“นี่มึงหลับเหรอวะ..?” ไผ่ถามขึ้นทันทีหลังจากตะวันเปิดประตูห้อง ใบหน้าหล่อดูงัวเงีย เหนื่อยล้า จนเพื่อนทั้งสองรู้ว่ามันคงเครียดจนหลับไปแน่ๆ
“
