ตะวันยังนั่งคุกเข่านิ่งอยู่ที่เดิมแม้จะได้ยินเสียงของพี่ชายเธอดังมา ใบหน้าหล่อเงยหน้าไปมองน้องเขาไม่ต้องการรับรู้อะไรไปมากกว่าคำว่า ให้อภัย จากน้องเลย น้ำอิงก้มลงมามองเขาที่จับมือเธออยู่ในฝ่ามือหนาเปียกชุ่มไปด้วยเหงื่อ
“ถ้าวันนี้คุณได้รู้ความจริงว่าพี่พลไม่ได้เป็นคนฆ่าพี่ฝันคุณจะต้องขอโทษพี่พลฉันถึงจะให้อภัยคุณ” น้ำอิงเอ่ยบอกเขาน้ำเสียงจริงจัง ตลอดเวลาที่ผ่านมาเขาทั้งด่าทอ ต่อว่าพี่ชายเธอ และน้ำอิงก็เข้าใจมาตลอดว่าตะวันส่งคนมาทำร้ายพล
พรึบ
“ครับ พี่ยอมทุกอย่างจะใช่หรือไม่ใช่พี่ก็พร้อมจะยอมทุกอย่างแค่ให้เราดีกัน แค่ให้พี่ได้รักที่รักก็พอ” เขาดึงร่างบางเข้ามากอดทั้งที่ตัวเองก็ยังนั่งคุกเข่าอยู่ตรงนั้น พลยืนมองอยู่นานอดที่จะสงสารตะวันไม่ได้
“ลุกขึ้นเถอะไปคุยกับกูที่บ้าน” พลเดินเข้าไปโอบไหล่ของตะวันให้ยืนขึ้น ตะวันขึ้นยืนขึ้นเต็มความสูงเขามองหน้าน้องตาคมสั่นไหวจนเขาแทบจะควบคุมมันไม่ได้
