น้ำอิงดิ้นไปดิ้นมาอ้อมแขนเขาจนเธอเผลอหลับไปอีกครั้งและตื่นขึ้นมาใหม่ในช่วง 8 โมงเช้า เธอตื่นขึ้นมาก็ไม่เห็นตะวันแล้วก่อนจะหันไปมองรอบๆห้องก็เห็นร่างหนายืนสูบบุหรี่อยู่นอกระเบียงห้องนอนน้ำอิงนอนมองแผ่นหลังขาวสะอาดของเขาอยู่กระทั่งตะวันขยี่ก้นบุหรี่ในกระถางดอกไม้แล้วเดินกลับเข้ามาในห้อง เขาดูมีสีหน้าเคร่งเครียดมากจนน้ำอิงทนต่อความสงสัยไม่ไหวเอ่ยถามเขาออกไป…
“คุณดูเครียดๆมีอะไรหรือเปล่า” ตะวันหันมามองหน้าเธอทันทีที่ได้ยินคำถามของเธอนอกจากเพื่อนก็ไม่เคยมีใครถามเขาแบบนี้เลย
“ไม่มีอะไร” ตะวันเอ่ยตอบเข้าจ้องมองน้ำอิงเสียงของแม่ก็ลอยเข้ามาในหัวของเขา ‘ก็ดีถ้าแกไม่มายัยเด็กนั่นเจ็บตัวแกจะโทษฉันไม่ได้นะ’ ตะวันกัดกรามแน่นจนสันกรามนู้นชัดขึ้น เขารู้สึกโมโหแม่ตัวเองมากและนี่มันก็ไม่ใช่ครั้งแรกที่เขารู้สึกแบบนี้
“ฉันหิวข้าวทำข้าวไข่เจียวให้กินหน่อยสิ” เขาพยายามเก็บความโมโหเอาไว้และเอ่ยบอกน้ำอิงตั้งแต
