นานนับชั่วโมงที่ภายในห้องพักฟื้นตกอยู่ในความเงียบจนมื้ออาหารเย็นของโรงพยาบาลเข้ามาเสริฟ์
“ขออนุญาตเสริฟ์มื้อเย็นนะคะ อันนี้ยาก่อนอาหารคนไข้ทานยาก่อนนะคะ” พยาบาลส่งยาในแก้วใบเล็กให้คนป่วยน้ำอิงรับมันมากินอย่างว่าง่าย
“ทานเยอะ ๆ นะคะเสร็จแล้วก็ทานยาหลังอาหาร” พยาบาลบอกคนไข้อีกครั้งก่อนจะเดินออกจากห้องไป
“พี่ป้อนนะครับต้องกินข้าวเยอะ ๆ กินเผื่อลูกด้วยรู้ไหม” ตะวันปรับเตียงให้น้องและเดินไปนั่งลงข้าง ๆ ร่างบางและป้อนข้าวให้น้องน้ำอิงทำเพียงอ้าปากรับข้าวที่เขาตักป้อนให้เธอไม่พูดไม่จาจนตะวันรู้สึกใจไม่ดี พลและดาวที่นั่งอยู่บนโซฟาต่างใจเสียไปตาม ๆ กันไม่นานน้ำอิงก็กินข้าวกินยาเสร็จ
ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!
เสียงเคาะประตูหน้าห้องก็ดังขึ้นศิลาเปิดประตูเข้ามาในอ้อมแขนแกร่งถือช่อดอกไม้ช่อโตเข้ามา น้ำอิงทำเพียงมองเขาเดินเข้ามาเงียบ ๆ เธอไม่ทักทายไม่ส่งยิ้มเหมือนทุกครั้งที่เคยเจอกัน ความสดใสบนใบหน้าสว
