ณดาไม่มีทางเลือกเพราะทางของวรันธาราจริงจังเหลือเกิน
“ก็... ก็ได้...”
โทรศัพท์มือถือรุ่นโบราณสุดติ่งของณดาถูกยื่นให้มาตรงหน้า วรันธาราคว้าเอาไว้ และรีบกดไล่หาเบอร์โทรของขุนศึก พอเจอแล้วก็รีบกดโทรออกไปหาทันที
“โทรมาทำไม พี่กำลังยุ่ง”
“ธารเองค่ะ ไม่ใช่ณดา”
อีกฝ่ายอึ้งไปคงเพราะแปลกใจ วรันธาราจึงพูดต่อทันที “เมื่อไหร่จะใช้เงินคืนณดาคะ”
“น้องธารรู้เรื่องได้ยังไง อย่าบอกนะว่าณดาบอก... นังผู้หญิงบ้า...”
“ณดาไม่ได้บอกหรอกค่ะ และอย่าพูดว่าผู้หญิงที่มีเงินให้พี่ขุนยืมเป็นคนบ้า เพราะถ้าณดาบ้าจริงๆ คงไม่มีเงินเก็บมาให้แมงดา... เอ่อ ไม่ใช่สิ คนรักอย่างพี่ขุนยืมบ่อยๆ อย่างนี้หรอกค่ะ”
“ธาร... พอเถอะ” ณดาไม่อยากให้เพื่อนกับคนรักมีปัญหากันจึงพยายามห้าม แต่วรันธาราไม่หยุด
“ตอบมาสิคะว่าจะเอาเงินมาใช้คืนให้ณดาเมื่อไหร่” วรันธารารู้ดีว่าอีกฝ่ายกำลังเกรี้ยวกราดอย่างหนัก แต่หล่อนไม่สนใจ “หรือว่าจะให้ณดา
