แสงแดดยามเช้าหรือเปล่านะที่ทำให้หล่อนรู้สึกตัวตื่นขึ้นมา หรือเป็นเพราะสายตาที่จ้องเอาจ้องเอาของใครบางคนกันแน่
วรันธาราลืมตาขึ้น หลังจากชูสองแขนบิดขี้เกียจอยู่พักใหญ่ ก่อนจะต้องตกตะลึงกับสายตาพึงพอใจของเควินที่จ้องมองมา เขานอนตะแคงวางศีรษะทุยบนฝ่ามือใหญ่ ในขณะที่ดวงตาสีน้ำเงินอมดำจ้องมองมาที่หล่อนไม่วางตา
“ตื่นแล้วหรือ...”
แก้มนวลแดงปลั่งขึ้นโดยอัตโนมัติ หล่อนเบิกตากว้าง ก่อนจะกะพริบเร็วๆ เพื่อเรียกสติ
เควินอยู่ตรงหน้าหล่อนแบบนี้ งั้นเรื่องเมื่อคืนก็... ไม่ใช่ความฝันสินะ
“เควิน...”
“อืมมม์... ผมเอง”
เขาอมยิ้ม ดวงตาเป็นประกาย ท่ามกลางแสงแดดยามเช้าที่ส่องเข้ามากระทบเรือนร่างใหญ่โตของเควินนั้น ยิ่งทำให้ชายหนุ่มหล่อเหลาจนคนมองอย่างลืมแทบหยุดหายใจ
เควินทำให้มดลูกของหล่อนปั่นป่วนอย่างแท้จริง...
“เควิน...”
“ครับ ผมเควิน คาสโตรโตเซ่น ได้โปรดอย่าครางเรียกชื่อผมแบบนี้อีกเลย พูดอย่างอื่นบ
