“เข้ามาเถอะ”
เสียงอนุญาตของมารดาดังขึ้น หลังจากที่เควินยืนเคาะประตูอยู่หน้าห้องสองครั้ง ชายหนุ่มก้าวเข้าไปภายในช้าๆ ดวงตากวาดมองหาร่างของใครบางคนแต่ไม่เจอ
“เควินนั่นเอง มีอะไรกับแม่หรือเปล่า”
ท่าทางของแคลอรีน่าดูเศร้าหมองผิดหูผิดตา จนคนเป็นลูกอย่างเขาอดที่จะเป็นห่วงไม่ได้ ตลอดเวลาที่ผ่านมาเขาพยายามแสดงท่าทางหมางเมิน ห่างเหินใส่ท่าน แต่ไม่มีวันไหนเลยที่เขาเกลียดท่านได้จริงๆ แม้ท่านจะเคยทอดทิ้งเขาไปอย่างเลือดเย็นก็ตาม
“เปล่าหรอกครับ ผมก็แค่... เข้ามาหา”
แคลอรีน่าลุกขึ้นจากโซฟาริมห้อง เดินมาหยุดตรงหน้าบุตรชาย และก็อดไม่ได้จะหรี่ตาลงมองช่อดอกไม้ในมือใหญ่
“ดอกไม้...?”
เควินรีบเอาซ่อนไว้ด้านหลัง “ครับ ผมได้มาฟรีๆ ก็เลยถือติดมือมาด้วย ไม่ได้มีความหมายอะไรหรอกครับ”
แคลอรีน่ายิ้มเศร้าหมอง มองลูกชายอย่างรู้ทัน “ถ้าลูกจะเอามาให้หนูธารล่ะก็... มันสายไปแล้วล่ะ”
หัวใจของเควินกระตุกรุนแรง แต่ก็
