“อ๊ะ! เจ็บค่ะ ๆ เบาหน่อยไม่ได้เหรอคะ”
“ทำตัวเองทั้งนั้น ถ้าไม่คิดไปเองตั้งแต่แรกจะเป็นแบบนี้ไหมขอจันทร์” เพลิงกัลป์พยายามเบามือที่สุดยามใช้สำลีเช็ดวนบริเวณบาดแผลของคนที่คิดว่าจะถูกเขาทอดทิ้งเอาไว้ที่นี่จนร้องไห้ฟูมฟาย นั่นทำเอาชายหนุ่มนึกไปถึงตอนที่เพิ่งเคยเจอขอจันทร์เป็นครั้งแรก เพราะอีกฝ่ายในวัยเยาว์ก็ไม่ได้ต่างอะไรไปจากตอนนี้เลย วิ่งตามผู้เป็นพี่สาวจนหกล้มโดนคนที่บ้านกล่าวดุจนเขานึกเห็นใจอยู่บ่อยครั้ง แล้วรอจังหวะเข้าไปคุยกับเด็กน้อยเพื่อที่จะมอบลูกกวาดรสหวานให้เพื่อเป็นการปลอบโยนในระหว่างที่มารดานั้นไปพูดคุยกับเพื่อนสาวของตนเอง มันมักจะเป็นเช่นนั้นอยู่เสมอ
จนเขาย้ายไปเรียนต่างประเทศได้ไม่นานก็ทราบข่าวร้ายจากมารดาว่าทั้งสามคนนั้นประสบอุบัติเหตุ และรอดมาเพียงสองคน เนื่องจากยังเป็นช่วงเวลายากลำบากของเด็กหนุ่มที่ต้องมาร่ำเรียนไกลบ้านและใช้ชีวิตอยู่คนเดียวที่ต่างแดนเขาจึงไม่ได้กลับไปร่วมง
