เพลิงกัลป์จำได้ว่าตัวเองร้องไห้ออกมาหนักกว่าเดิมยามได้เห็นใบหน้าของคนที่คะนึงหาใกล้ ๆ เสียที จนตอนที่ขอจันทร์กลับไปกับเพื่อนสาวเพื่อไปให้ปากคำเพิ่มเติมแล้วเขาก็ยังคงร้องไห้สะอึกสะอื้นอยู่อย่างนั้น ยิ่งเธอต้องมาเจอเรื่องแบบนี้เขายิ่งตระหนักได้ว่าตนเองรู้สึกกับหญิงสาวไปมากเกินกว่าคำว่าชอบแล้ว
“ทุเรศ ไอ้เหี้ย เลิกร้องสักทีเถอะ ถือว่ากูขอแล้วกันนะเพื่อน” อคินที่เป็นคนไปตามหมอมาในตอนแรกกลอกตาเอือมระอาคนป่วยบนเตียงอย่างเปิดเผย ขนาดที่ว่าเห็นอดีตภรรยาทะเบียนนั้นปลอดภัยแล้วอีกฝ่ายยังร้องไห้ไม่หยุด ก็เข้าใจอยู่ว่ารู้สึกผิดเพราะถ้าหากไม่มีใครผ่านมาเห็นทั้งสองคน นั่นหมายถึงชีวิตที่อาจจะไม่มีลมหายใจอยู่บนโลกนี้แล้ว
“กูแค่โล่งใจที่เห็นเขาปลอดภัยดี แล้วม๊ากับป๊าล่ะ”
“ท่านออกไปคุยกับหมอเรื่องอาการมึงต่อ อย่าบอกนะว่าไม่ได้ฟังเลย”
“กูตรวจเจอโรคร้ายแรงเหรอ”
“เออ อีกเดี๋ยวมึงก็ตายละ โอ๊ย! โยนมาได้ ไอ้ห่
