“คุณแม่พาโรสมาทำอะไรคะเนี่ย!”
“แล้วแกจะเสียงดังหาพระแสงอะไร” คนที่ชุบตัวเองขึ้นมาเป็นคุณหญิงกล่าวออกมาด้วยความหงุดหงิดใจ ไม่คิดเช่นกันว่าชีวิตที่เคยอยู่สุขสบายมานานหลายปีกำลังจะตาลปัตร แน่นอนว่าหล่อนนั้นไม่อยากที่จะกลับไปเป็นแม่ค้าตามเดิมให้คนที่เคยรู้จักติฉินนินทาเนื่องจากเคยปากดีเอาไว้เยอะ
แต่มันก็ช่วยไม่ได้ในเมื่อโดนสามีเห็นแก่ตัวชิงหนีไปเมืองนอกคนเดียวอย่างไม่บอกกล่าว เลยเป็นเหตุให้หล่อนกับลูกสาวต้องระเห็จออกมาจากบ้านหลังใหญ่ โดยที่ไม่ได้ของมีค่าอะไรติดมือมาเลยสักชิ้น เพราะโดนยึดทรัพย์สิน คิดแล้วหล่อนก็ได้แต่โมโห จึงต้องมาซุ่มเพื่อรอกระทำการบ้างอย่างอยู่
“ก็คุณแม่เหมือนจะเป็นบ้าไปแล้วนี่ไงคะ เราจะมาซุ่มดูหลังคาบ้านคนอื่นทำไม แทนที่จะเอาเวลาไปคิดว่าจะเอายังไงกับชีวิตต่อ”
“เพราะมีคนแบบแกเป็นลูกนี่ไง ชีวิตฉันถึงมาไกลได้แค่นี้”
“คุณแม่!”
“ช่วยหุบปากแล้วอยู่เงียบ ๆ ก่อนได้ไหม” สุธินีร
