คล้ายกับว่ากลิ่นอายของความร้อนที่มันแผดเผามาตลอดนั้นเริ่มจางหายไปในความรู้สึก ในขณะเปลือกตาสีอ่อนกำลังพยายามลืมขึ้น ขอจันทร์ไม่อาจทราบเลยว่าตัวเองนั้นหลับไปนานเท่าใด ความรู้สึกสุดท้ายที่เธอรับรู้ได้คงจะเป็นเหล่าพยาบาลที่เข้ามารุมทำอะไรสักอย่างกับตัวเองก่อนจะหลับไป
“ขอจันทร์! มึงฟื้นแล้ว”
“อิง... อิงเหรอ”
“กูเอง ๆ มึงอย่าเพิ่งขยับนะ กูไม่รู้ว่าต้องทำยังไงต่อ ขอเรียกหมอก่อนแป๊บหนึ่ง” นักข่าวสาวทิ้งเครื่องมือสื่อสารที่กำลังคุยอยู่กับเจ้านายลงโซฟา พร้อมทั้งขอบคุณทุกฝ่ายซ้ำ ๆ อยู่ภายในใจ โดยเฉพาะอย่างยิ่งกับคนที่ทำให้เรื่องตาของขอจันทร์นั้นดำเนินไปได้อย่างไม่ติดขัดและรวดเร็ว ทั้งยังคอยวนเวียนอยู่รอบกายเพื่อนเธอตลอดแบบไม่ให้อีกฝ่ายรู้ อิงดาวเองก็ไม่คิดว่าขอจันทร์จะใจแข็งได้เช่นนี้
“คุณนักข่าวครับ ๆ”
“เอ่อ... สวัสดีค่ะ ใช่เพื่อนคุณเพลิงกัลป์ไหมคะ” เธอที่ตามหมอให้เพื่อนแล้วกำลังจะเปิดประตูกลั
