(หลังเลิกงาน)
ฉันนัดยัยมิ้มกับอิตั้นมาเจอกันที่ห้าง ต้องบอกว่าฉันเป็นตัวตั้งตัวตีที่ขอร้องให้พวกนางมาเป็นเพื่อนให้ได้ จนพวกนางต้องแคนเซิ่ลที่ต้องออกไปเที่ยวกับผัวกับแฟนกันทั้งสองคน
“ขอบใจมากนะพวกแก...ฉันต้องการให้พวกแกช่วยฉันจริง ๆ”
“รู้น่า...ว่าแต่มาที่ห้างทำไม” อิตั้นเอ่ยถาม
“นั่นสิ...ซื้อของเหรอ” ยัยมิ้มเอ่ยถามอีกคน
ฉันพยักหน้าหงึก ๆ เป็นการตอบรับ
“ใช่แล้ว ฉันอยากให้พวกแกสองคนช่วยฉันเลือกซื้อของที่จะให้เป็นของขวัญวันรับปริญญาของแฟนฉันน่ะ”
“อ๋อ...นี่สินะเรื่องสำคัญ โอเค ๆ”
“ถึงกับให้เพื่อนทิ้งผัวทิ้งแฟนมาช่วยแกเลือกซื้อของให้แฟนตัวเอง” อิตั้นบ่น
“จะกลับก็ได้นะ แต่ถ้ามึงเถียงกับผัวอีกกูไม่รับสาย” ฉันกอดอกพูดบ้าง เจ้าตัววิ่งแจ้นเข้ามาบีบไหล่ฉัน
“เพื่อนรัก แซวเล่นจ๊ะแซวเล่น ปะ ๆ รีบเข้าห้างกันเถอะ เนาะ ๆ อีมิ้มช่วยกูด้วย”
“หาเหาใส่ตัวเอง...ให้กูช่วยอะไร”
จากนั้นกลายเป็นฉันโดน
