“ผม...ผมกำลังฝันอยู่รึเปล่า นี่คือความฝันผมใช่ไหม ทำไมผมถึงเห็นคนที่ผมรักที่สุดอยู่ตรงหน้า” เขามองกันนิ่ง น้ำใส ๆ ในตาค่อย ๆ ไหลรินออกมา
ฉันยกมือขึ้นไปปาดน้ำตาให้เขา พร้อมกับยิ้มเล็ก ๆ ให้
“ใช่...นายกำลังฝันอยู่คอปเปอร์”
“ถ้าแบบนั้นผมก็คงพูดความในใจกับพี่ได้แล้วใช่ไหม ผมไม่กล้าพูดในโลกแห่งความเป็นจริง พระเจ้ายังคงเป็นใจให้ผมได้เจอพี่ในฝันจริง ๆ สินะครับ” นัยน์ตาที่ลืมได้เพียงครึ่ง รอยยิ้มอ่อน ๆ ทียิ้มทั้งน้ำตาสื่อได้ถึงว่าเขาคิดว่า
“ได้สิ อยากพูดอะไรกับพี่ในความฝันแห่งนี้ล่ะ พี่จะยอมรับฟัง” ฉันพูดจบ เขาก็หลับตาลง
“ผม...ผม...รักพี่นะครับ รักมากเหลือเกิน พี่ได้ยินผมรึเปล่า” คำสารภาพที่เปล่งออกมาด้วยความจริงใจทำเอาหัวใจฉันเต้นโครมคราว แม้ว่าฉันจะรู้ว่าเขายังคงคิดว่าตัวเองละเม่ออยู่ถึงกล้าพูด แต่ยังไงซะสิ่งนี้มันก็คือเขา เขาที่ถอดหน้ากากคีพลุคเข้มและคอยแสดงท่าทีแข็งกร้าวเพื่อปิดบังความรู
