สามวันหลังจากที่ฉันลาพักร้อนไป มันควรจะได้พักผ่อนให้จรรโลงใจ แต่กลายเป็นว่าสามวันที่ผ่านมานั้นช่างหนักหนาสาหัสทั้งร่างกายและจริงใจเหลือเกิน ฉันเหนื่อยมากค่ะ
ฉันกลับมาทำงานด้วยสภาพห่อเหี่ยว จิตใจฟุ้งซ่านนึกถึงแต่เหตุการณ์ทะเลาะกันระหว่างฉันกับคอปเปอร์ซ้ำไปซ้ำมาไม่รู้จบ
ฉันปวดใจจริง ๆ นะ ทั้งที่เราควรหันหน้าปรับความเข้าใจกันแท้ ๆ แต่ตอนนี้ ฉันยังถือทิฐิเพราะฉันไม่ผิด คอปเปอร์พูดด้วยถ้อยคำแบบนั้นกับฉัน แล้วทำไมฉันถึงต้องเป็นฝ่ายเข้าหาเขาก่อนล่ะ
แต่พอได้รับรู้ว่าเขาเองก็เจ็บปวดที่ทำแบบนั้นจนเมาเละเทะหมดสติไป ฉันก็รู้สึกเป็นห่วงมาก ความคิดของฉันตอนนี้มันยุ่งเหยิงสับสนไปหมด ทั้งน้อยใจและก็เป็นห่วงเขาสุด ๆ
‘หรือว่าจุดจบของพวกเรามันจะมาเร็วกว่าที่คิด...นายรู้สึกผิดจนถอดใจไปแล้วจริง ๆ เหรอ คอปเปอร์’
“คนที่ควรขอโทษกันมันคือนายไม่ใช่รึไง คอปเปอร์ นายมันไม่มีเหตุผล นายด่าพี่ ว่าพี่อ่อยคนอื่นนอก
