“จะว่าไปแล้ว หนูนีนี่จำได้รึเปล่าว่าเคยมาที่นี่เมื่อสมัยสิบกว่าปีที่แล้วน่ะ” คุณหญิงกมลเอ่ยถาม ฉันพยายามครุ่นคิดแต่ก็พบว่าไม่เคยมีคฤหาสน์แบบนี้ในความทรงจำเลย จึงส่ายหน้าไปมา
“ไม่เลยค่ะ นีนี่ไม่คิดว่าจะเคยมาที่นี่เลยค่ะคุณน้า” ฉันตอบไปตามความรู้สึกตัวเอง
“ลูกพี่ตอนนั้นยังเด็ก แถมตอนนั้นบ้านหลังนี้ก็เป็นแค่บ้านเล็ก ๆ ถ้าลูกพี่จำไม่ได้ก็ไม่ใช่เรื่องแปลกนะ คุณน้อง”
“จริงสิ คุณน้องลืมไปซะสนิทเลยว่า บ้านหลังนี้เพิ่งสร้างตามมาทีหลังวันเกิดครั้งนั้น”
“นี่กมล” แม่ของฉันเรียกชื่อคุณหญิง “แต่นึกยังไงมาจัดวันเกิดให้ลูกชายคนโตเอาป่านนี้ล่ะ”
“เฮ้อ...” คุณหญิงกมลถอนหายใน “จริง ๆ ที่ชวนตระกูลปรีดีมาวันนี้ ก็เพราะอยากเรียกทุกคนให้กลับมารวมตัว ยิ่งเวลาผ่านไปฉันรู้สึกว่ามันห่างเหิน เงียบเหงาเหลือเกินค่ะคุณพี่ เลยใช้โอกาสวันเกิดลูกชายซะเลย ลูกแต่ละคนก็ไม่แต่งงานสักที หลานก็ไม่มีให้อุ้ม เฮ้อ...” ใบหน้าของ
