ไม่นานนักเสียงเฮลั่นและเสียงปรบมือก็ดังระงม เหล่าบัณฑิตที่สวมชุดครุยเต็มยศเริ่มทยอยกันเดินออกมาตามลำดับจากหอประชุม ฉันใจเต้นแรงมาก ๆ พยายามชะเง้อมองหาคอปเปอร์อย่างใจจดใจจ่อ แต่ฝูงคนก็มีมากจนยากที่จะมองเห็นเขาได้ง่าย ๆ
กระทั่ง...เห็นแก๊งวิศวะกลุ่มใหญ่เดินตรงมาทางนี้ คอปเปอร์ที่ดูดีกว่าใคร ๆ ในสายตาฉันหันมาสบตากันพอดี เขารีบถอดหมวกปริญญาออกแล้ววิ่งตรงมาหาฉันทันทีโดยไม่สนใจคนรอบข้าง
เขาเดินเข้ามาก่อนจะกอดกันแบบที่ฉันไม่ทันได้ตั้งตัว
“คิดถึงที่รักจังเลยครับ” คอปเปอร์พูดเสียงดังฟังชัด ทำเอาฉันตกใจหนักมาก
“นี่...เบา ๆ หน่อย คุณพ่อคุณแม่นายมองอยู่นะ” ฉันรีบตีแขนเขาเบา ๆ ด้วยความเคอะเขิน อายจนแทบอยากจะเบือนหน้าหนี
“ก็นี่แฟนผม ผมก็ต้องต้อนรับแฟนผมก่อนนะ”
“คอปเปอร์ นายกำลังทำให้พี่ดูแย่ในสายตาครอบครัวนายอยู่นะ” ฉันตีเขาอีกครั้งด้วยความไม่พอใจ ทำเอาคุณแม่ของเขาต้องส่ายหัวด้วยความระอาในนิสัยของ
