ขณะขับรถมาท่ามกลางแดดเปรี้ยงป้างยามเที่ยงตรง ความร้อนระอุที่ผ่านกระจกรถก็สัมผัสได้ถึงความร้อนที่สามารถทำลายผิวหนังให้ไหม้ได้
ทันทีที่ฉันก้าวลงจากรถที่โครงการหมู่บ้านเจ้าปัญหาแห่งนี้ ไอความร้อนก็แทบทำให้ฉันเป็นล้มเป็นแล้งได้เลยละ แถมในอากาศก็ตลบอบอวลไปด้วยฝุ่นอีก นี่ถ้าไม่เอาร่มมากางกันแดดมีหวังล้มตึงไปกองกับพื้นแน่
“นึกว่ายัยมิ้มจะพูดโอเว่อร์ซะอีกที่ไหนได้ สภาพอากาศยิ่งกว่าขุมนรกแหะ สงสัยฉันคงอยู่แต่ในห้องแอร์มากเกินไปไม่รู้ถึงความลำบากของคนนอกสถานที่จริง ๆ” ฉันพึมพำออกมาก่อนจะเดินอ้อมไปที่หลังรถเพื่อเอาของที่ซื้อมาให้พวกเขา แต่ว่านะ ฉันซื้อมากเกินไปหน่อย ลืมตัวเหมือนซื้อเลี้ยงทั้งหมู่บ้านยังไงยังงั้น ดูท่าคงต้องให้คนที่นี่ช่วยถือแล้วล่ะ
“พี่คะ...ขอถามหน่อยได้ไหมคะ พวกคนงานที่มาคุมที่นี่เขาไปพักเที่ยงที่ไหนกันคะ”
“คนจากสำนักงานใหญ่ใช่ไหมครับ นั่งพักทานอาหารกันที่อาคารกลางตรงนั้นครับ”
