ฉันอยู่ในชุดทำงานที่คอปเปอร์ซื้อให้ มันก็สวยดีอยู่หรอก แต่การที่เขาซื้อชุดให้ฉันแล้วพอดีเป๊ะแบบนี้แอบดีใจอยู่นะ คุ้มกับที่ฉันให้เขาจับเขาถูบ่อย ๆ หน่อยคริคริ
“พี่ไปก่อนนะ...” ฉันที่ต้องเข้างานแต่เช้า ส่วนคอปเปอร์เหมือนต้องไปฝึกงานช่วงสุดท้ายที่หน้างานโครงการกับทีมมากกว่าดังนั้น ฉันเลยไม่ต้องห่วงว่าใครจะมาเห็นเราสองคนเดินเข้าบริษัทพร้อมกันแล้วล่ะ
จนเมื่อฉันมาถึงที่ลานจอดรถ และเริ่มสังเกตเห็นความผิดปกติที่เกิดขึ้น สายตาพนักงานหลายคู่มองมาที่ฉันพร้อมกับรอยยิ้มกรุ้มกริ่ม มันไม่ใช่สายตาที่มองกันแบบเคารพหัวหน้าแผนกที่ทุกคนคุ้นเคย แต่มันแฝงด้วยนัยยะบางอย่างที่ฉันเหมือนจะยังไม่เข้าใจ
เมื่อเดินมาจนถึงล็อบบี้บริษัท พนักงานต้อนรับที่ปกติจะเพียงยิ้มทักทายกันเท่านั้น วันนี้กลับรีบเงยหน้ายืนขึ้นยิ้มหวานให้กันอย่างผิดแปลกไป
“สวัสดีค่ะ คุณหัวหน้านีนี่” ทั้งสองคนที่นั่งอยู่ลุกขึ้น
“อย่าเรียกเต็มยศแบบน
