"นายหัวเขาลังเลอะไรกันนะพี่ ก็แค่สถานะแฟน ทำไมเขาถึงให้พวกเราไม่ได้ ทั้งที่ปากก็บอกว่ารู้สึกดีแท้ๆ"
"พี่ก็ไม่รู้เหมือนกัน ที่เราทำได้คือแค่รอเขาเท่านั้นแหละ"
"แล้วถ้าต้องรอแต่ไร้ความหมายล่ะ"
คนพี่ไม่ได้ตอบอะไรออกมาให้กับน้ำเสียงสั่นเครือสะอื้นของคนน้อยใจนั่นนอกจากโอบกอดคนน้องเอาไว้เหมือนเคย ครั้งนี้เธอเองก็ไม่สามารถปลอบประโลมอีกฝ่ายได้เต็มปากเท่าไหร่ เพราะเธอเองก็เริ่มไม่แน่ใจในตัวของนักรบเหมือนกัน ว่าที่ทำเหมือนแคร์นั้น แค่แสดงหรือมันมาจากใจจริงของเขากันแน่
พลางในใจก็คิดถึงประโยคที่หลายคนชอบพูดกันว่า
"คนที่สมหวังเท่านั้นแหละ ถึงจะรู้สึกว่าการรอมันมีความหมาย"
***
บรรยากาศอึกทึกของตลาดสดในตอนเช้าเป็นอะไรอันคุ้นเคยดีอยู่แล้วสำหรับเมรัยสาวน้อยที่ชอบทำอาหาร สาวเจ้าเลือกซื้อของตามความต้องการของตัวเองโดยไม่ค่อยได้ระวังตัวนัก เพราะความคุ้นชินกับพื้นที่ดี อุ้งมือเรียวเล็กยังคงเลือกหยิบผัก
