พาริสกับแพรรุ้งยังคงดื่มด่ำกับบรรยากาศในค่ำคืนที่แสนโรแมนติก ค่ำคืนที่ไม่มีใครหรือสิ่งใดรบกวนจิตใจ ค่ำคืนที่คำสารภาพทั้งหมดถูกเอื้อนเอ่ยออกมา
“ในเมื่อผมกับคุณใจตรงกัน ถ้าอย่างนั้น เราลองมาคบกันดูดีมั้ย บอกก่อนว่าผมน่ะรักใครรักจริง รักเดียวใจเดียว” ชายหนุ่มที่ครองตัวเป็นโสดมานานกำลังจะมีคู่ครองสมใจเสียที ผิดตรงที่หญิงสาวยังลังเลที่จะตอบตกลง
“ไม่เอาหรอก เพิ่งรู้จักกันจะให้เป็นแฟนเลยเหรอ คนอื่นจะหาว่าฉันใจง่ายน่ะสิ อีกอย่างเดี๋ยวคุณพีรพลกับคุณกันศนีย์มาแหกอกฉันจะทำยังไง ฉันมันเป็นแค่ผู้หญิงตัวคนเดียว ไม่ได้ชาติตระกูลดี ไม่ได้มีทรัพย์สินเงินทองร่ำรวยอะไร ดังนั้นแล้วทั้งเกียรติ ทั้งฐานะ ฉันไม่เหมาะกับคุณหรอก”
“แพร...คุณจะไม่เหมาะกับผมได้ยังไง ผมเลือกแล้วนะแพร วันนั้นที่พาไปกินข้าวกับที่บ้าน ก็อยากพาคุณไปเปิดตัวนั่นแหละ เหมือนบอกป๊ากับน้านีย์เป็นนัยๆ ว่าผมพอใจคนนี้ แล้วสองคนนั้นก็ไฟเขียวอนุญา
