ตอนที่ 3 - ลุคใหม่ (3/3)

| แพรรุ้ง | แต่ระหว่างที่เราเดินคุยกัน คุณพาริสก็คว้าข้อมือ ดึงตัวฉันเข้าไปยังร้านเสริมสวยชื่อดัง เรียกเจ้าของร้านออกมา บอกให้แปลงโฉมฉันให้เข้ากับชุดเดรสสีชมพูพาสเทลที่เพิ่งซื้อมาจากร้านแรก แล้วคุณพาริสก็บังคับให้ฉันใส่ชุดนั้นแทนชุดสไตล์วินเทจชุดเดิมที่ใส่มา “คุณแอนนาครับ ยังไงผมฝากคุณแอนนาจัดการแปลงโฉมเธอหน่อยนะครับ เอาแบบสวยสะดุดตา สวยแบบสุดๆ ไปเลย ผมขออนุญาตเอาของไปเก็บแล้วแวบไปทำธุระส่วนตัวก่อน อีกหนึ่งชั่วโมงผมจะกลับมารับเธอนะครับ” “ได้เลยค่ะคุณพาริส เดี๋ยวแอนนาจัดการให้น้องสวยเช้งวับเลยค่ะ” นี่คือบทสนทนาที่ฉันได้ยิน เดี๋ยวก่อนนะคะทุกคน จะไม่ถามฉันหน่อยเหรอว่า ฉันอยากจะทำอะไรกับผมตัวเองหรือเปล่า ฉันที่ยังไม่ทันได้โต้แย้งอะไร ก็ถูกบรรดาพนักงานร้านเสริมสวยสองสามคนดึงตัวเข้าไปที่เตียงสระด้านใน ส่วนเจ้านายฉันเขาพาฉันมาทิ้งไว้ที่นี่เสร็จก็หายต๋อมไปเลย ผ่านไปครึ่งชั่วโมง ผมของฉันถูกหั่นให้สั้นลง ดัดปลายอ่อนๆ ให้ดูมีวอลลุ่ม เล็บมือเล็บเท้าถูกตัดแต่งแต้มสีสันลงไป ใบหน้าก็ถูกทาครีมราคาแพง ก่อนช่างจะบรรจงปัดโน่นเติมนี่ให้ฉันดูดีขึ้น ตลอดเวลาที่ช่างเสริมสวยรุมทึ้ง ฉันเคลิ้มจนผล็อยหลับไปในที่สุด รู้ตัวอีกที ก็ได้ยินเสียงกระซิบกระซาบจากเจ้านายคนใหม่บอกให้ตื่น ก่อนจะเห็นเขายืนค้ำหัวฉันอยู่ มองฉันจากกระจกเงาด้านหน้า พร้อมกระซิบเบาๆ อีกครั้ง “แพรรุ้ง คุณสวยมากเลยนะ” ฉันสะลึมสะลือเมาขี้ตา ปรับโฟกัสสายตาชั่วครู่ ก่อนจะเห็นตัวเองในกระจก โอ้โห…นี่ตัวฉันจริงๆ เหรอ สวยอย่างที่เขาว่า สวยอย่างที่ไม่เคยสวยมาก่อน สวยอย่างกับพวกดาราเซเลบไฮโซที่เคยเห็นในทีวีเลย “สวยจัง” “ฮ่าๆๆ คนบ้าอะไรชมตัวเองก็ได้ด้วย” “ทำไมล่ะ ขนาดคุณยังชมว่าฉันสวยเลย ฉันก็ควรชมตัวเองบ้างสิ” ฉันทำหน้าเชิดใส่เขา ก่อนลุกขึ้นยืน หมุนตัวซ้ายขวามองดูความสวยของตัวเองในกระจกเงาตรงหน้า “พี่ๆ คะ วันนี้แพรสวยมากเลย ขอบคุณมากนะคะ” ฉันตะโกนเบาๆ บอกบรรดาช่างเสริมสวยที่ยืมยิ้มอยู่ข้างๆ “แพรรุ้ง คุณขอบคุณพวกเขา แต่ไม่คิดจะขอบคุณผมบ้างเลยเหรอ” “ขอบคุณค่ะคุณพาริส คุณบอส คุณเจ้านาย คุณท่านประธานคนใหม่ คุณเพื่อนสาวที่น่ารัก” ฉันขอบคุณเขาเชิงประชดประชันพรางกะพริบตาให้เขาไปหนึ่งที ก่อนเขาจะส่ายหัวแล้วเดินไปจ่ายตังค์กับคุณแอนนาตรงเคาน์เตอร์ ฉันจะไม่ถามเขาเด็ดขาด ว่าค่าเสริมสวยพวกนี้ทั้งหมดเท่าไร กลัวรู้แล้วจะช็อกหนัก เขายินดีจ่ายให้ฉัน เพื่อให้ฉันเป็นตัวเสริมบารมีเขา ฉันเหมาว่ามันเป็นความวินวินของเราทั้งคู่ “คุณพาริส ฉันไม่ช็อปปิ้งอะไรต่อแล้วได้มั้ย ฉันหิวแล้ว ไปหาอะไรกินกันเหอะ” “สรุปผมได้เลขาคนใหม่ หรือได้เจ้านายคนใหม่กันแน่เนี่ย” ฉันได้ยินที่เขาพูดนะ แต่ฉันทำหูทวนลม เดินนำหน้าเขาออกจากร้านไป เขาพาฉันไปยังร้านหรูแห่งหนึ่งในห้างสรรพสินค้าแห่งเดียวกัน เป็นร้านแนวบิสโทรกึ่งผับ เปิดดูเมนูอาหารอยู่หลายนาที เลือกไม่ได้สักอย่าง เพราะฉันหิว ตาลายไปหมด คุณพาริสเห็นแล้วสงสาร เลยสั่งอาหารมาสามสี่อย่างและไวน์แดงขึ้นชื่อของร้าน ระหว่างที่รอ เพื่อไม่ให้เป็นการเสียเวลา ฉันเริ่มเล่าเรื่องงานที่เขาต้องทำให้เขาฟัง อธิบายเป็นอย่างๆ ไปว่างานรูทีน (routine) ที่ต้องทำประจำคืออะไรบ้าง งานประชุมแต่ละสัปดาห์ แต่ละเดือนมีอะไรบ้าง รวมทั้งเล่าการทำงานของคุณพีรพลให้เขาฟัง ว่าท่านเข้ามาทำงานวันไหน หยุดวันไหน ออกไปตีกอล์ฟกับลูกค้าวันไหน จากที่เขาฟังฉัน มีหลายอย่างที่เขาต้องการปรับเปลี่ยน และมีหลายอย่างที่เขาตะลึง เมื่อรู้ว่าบริษัทนี้มีการทำงานแบบนี้ด้วย แปลกดี พอได้ลองคุยเรื่องงาน หรือเรื่องที่จริงจังมากกว่าคุยเล่นเหมือนทั้งวันที่ผ่านมาแล้ว คุณพาริสเขาเก่งดีนะ ฉันชอบทัศนคติของเขา แม้บางอย่างจะดูผิดแปลกไปบ้าง แต่เมื่อได้ฟังเหตุผลของเขา ฉันเชื่อแล้วว่าเจ้านายคนใหม่จะพาธีรินทรไปไกลกว่านี้แน่นอน ดูเขาไฟแรงและวิสัยทัศน์กว้างไกลกว่าพ่อของเขามาก “คุณแพรรุ้ง เข้าใจที่ผมพูดมั้ยเนี่ย” “ฮะ…เมื่อกี้ว่าไงนะคะ” ตายแล้ว มัวแต่ชื่นชมความเก่งเจ้านาย หน้าก็หล่อจนฉันมองเพลิน เลยไม่รู้ว่าเขาพูดอะไรออกมา “แพรรุ้ง นี่คุณไม่ได้ฟังที่ผมพูดเลยใช่มั้ย” ฉันทำเบลอ ยกแก้วไวน์ขึ้นดื่มทีเดียวจนหมดแก้ว เรื่องไวน์ไว้ใจได้ ฉันดื่มเป็น ไม่เมาง่าย แต่เหมือนฉันจะคิดผิด คนตรงหน้าพยายามรั้งมือฉันไว้ไม่ให้ดื่มทีเดียวจนหมดแก้ว แต่ไม่ทันแล้ว นับๆ ดูนี่หมดไปห้าหกแก้วแล้ว รู้สึกได้ว่าตัวเองตาปรือ บ้านหมุนหน่อยๆ สติเริ่มล่องลอย ไม่นะ…เอาอีกแล้วเหรอวะ ฉันจะกลายเป็นอีลำยองสองวันติดแบบนี้ไม่ได้ ให้เกียรติเสื้อผ้าหน้าผมฉันหน่อย “คุณพาริส พาฉันกลับบ้านที ฉันว่าฉันเมา” ฉันบอกเขาก่อนรวบรวมสติสัมปชัญญะที่เหลืออยู่ คว้าเอามือถือเขามาเปิดแอปพลิเคชันกูเกิลแมพ ค้นหาชื่อคอนโดของฉันในนั้น และส่งคืนเขาไป “ถ้าฉันหลับไปก่อน พาฉันกลับห้อง 1107 ด้วยนะจ๊ะเพื่อนสาว” ภาพสุดท้ายที่จำได้ คือภาพคนหล่อที่เป็นทั้งเจ้านายและเพื่อนสาวที่นั่งทำหน้างงๆ ก่อนหัวฉันจะเริ่มโงนเงน และสติเริ่มหายไปทีละนิด หวังว่าคืนนี้ฉันจะไม่ไปทำตัวเรื้อนและอ้วกใส่เขา จนเขาต้องไล่ฉันออกนะ!! :: โปรดติดตามตอนต่อไป :: โอย...แพรรุ้ง เธอนี่อวดเก่งจริงๆ ไหนบอกว่าดื่มเป็น ไหนบอกว่าไม่เมาง่ายๆ ไงลูกกกก คืนก่อนเผาหลอก คืนนี้แหละเผาจริง