” ลุงเพลิงข๋า ! “ ทว่าในขณะที่เพลิงกำลังนั่งเลือกสร้อยอยู่เสียงเล็กๆของฟาเดียก็ดังขึ้น เด็กน้อยในอ้อมแขนแกร่งของตาภูผากลับมาด้วยรอยยิ้ม ในมือถือไอติมแท่งโปรดของเธอมาด้วย
” ได้อะไรมา “ เพลิงเอ่ยถามขึ้นเมื่อเห็นฟาเดียถือไอติมมาแท่งเดียว
“ ได้ลูกแก้วค่ะ หนูซื้อลูกแก้วแล้วเหมือนของพี่แฟรงค์เลยค่ะแต่ของหนูถุงใหญ่กว่าเยอะกว่า ” ฟาเดียเอ่ยบอกอย่างภูมิใจ ใบหน้าเล็กๆฉีกยิ้มกว้างจนเห็นไรฟันสีขาว ทำให้คนที่เห็นอดที่จะยิ้มตามไม่ได้
“ ไม่เอาอะไรเลยจะเอาแต่ลูกแก้วอย่างเดียว ถามว่าเอาตุ๊กตาไหมก็ส่ายหัว ” ภูผาเอ่ยบอกเมื่อหลานน้อยไม่ยอมเอาอะไรเลยนอกจากลูกแก้ว
“ แล้วไหนลูกแก้วซื้อมากี่ลูก..? ” เพลิงเอ่ยถามขึ้นอีกครั้ง
“ นู้นค่ะ หนักหนูถือไม่ไหว “ นิ้วป้อมๆชี้ไปยังถุงลูกแก้วที่ตั้งอยู่
“ จะถือยังไงไหว 200 ลูก เหมามาหมดแผง ” ภูผาเอ่ยขึ้นก่อนจะมองไปยังฟาเดีย
“ คุณตาภูผาต้องซื้อที่ดีดให้ด้วยนะคะ ” ฟาเดี
