เวรกรรม

- หลายวันผ่านไป - หลังจากที่ยิปซีรักษาขาของเธอหายคุณหมอก็อนุญาตให้เธอออกจากโรงพยาบาลได้ ร่างบางสาวเท้าเดินออกจากโรงพยาบาลโดยที่เธอไม่รู้ว่าเธอจะต้องไปทางไหนดีอีกทั้งโรงพยาบาลแห่งนี้มันอยู่นอกเมือง จะไปหาไพลินเพื่อนสนิทเพียงคนเดียวในตอนนี้เธอก็ยังรู้สึกขุ่นเคืองใจถึงขั้นเกลียดจนไม่อยากเจอหน้าเพื่อน ปี๊น! ปี๊น! เฮ้อ….! ทว่า…ในขณะที่เธอยืนอยู่หน้าประตูทางออกของโรงพยาบาลเสียงแตรรถก็ดังขึ้น เธอถอนหายใจยาวออกมาเมื่อเห็นรถพ่อของเธอ ยิปซีเดินไปยังรถที่จอดอยู่ไม่ไกล “ พ่อมีอะไรคะ ” “ แกรู้จักมันใช่ไหม..? ” สุรวิชญ์เอ่ยถามลูกและเขาก็โยนมือถือของตัวเองลงไปตักของยิปซี เธอหยิบมันขึ้นมาดูก็เห็นภาพของตรินก่อนที่จะหันไปมองยังผู้เป็นพ่ออีกครั้งด้วยความไม่เข้าใจ “ อย่ามาโกหกฉันว่าไม่รู้จักเพราะมันรู้จักกับเพื่อนของแก ” “ พ่อมีอะไรก็รีบพูดมาเถอะค่ะ ” ยิปซีเอ่ยถามขึ้นอย่างเบื่อหน่ายถ้าเขาไม่มีธุระ