หลังจากที่พ่อๆแม่ๆช่วยกันเก็บกวาดบ้านจนสะอาด ภายในบ้านก็ดูสะอาดตาแตกต่างจากตอนแรกอย่างสิ้นเชิง
พรึบ!
“ บ้านกูเรียบร้อยสักที นึกว่าสนามสงครามไอ้สัส! ”
ร่างหนาของอธิการทิ้งตัวลงนั่งบนโซฟาหรูอย่างแรงและเอ่ยพูดเขาต้องส่ายหัวให้กับหลานทั้ง 6 นี่ถ้ามีธงขาวเขาก็จะยกธงขาวให้ด้วยเลย
“ แจกันกูแตกไม่เหลือซากไอ้เหี้ย “
เสียงของพ่อเมฆเอ่ยอ้อมแอ้มอย่างแสนเสียดายกับแจกันลายครามหายากใบนั้น
“ ไหนมึงบอกฟาเดีย ไม่เป็นไรตาเข้าใจเด็กๆก็ต้องซนเป็นธรรมดา “ พ่อพายุเอ่ยถามอย่างล้อเลียนเห็นบอกหลานซะดิบดีทีงี้มานั่งทำหน้าเป็นหมาป่วย
” มึงจะให้กูด่าหลาน ดุหลานเหรอวะ ใครจะไปทำลงไอ้สัส ! “
พ่อเมฆเอ่ยขึ้นตาก็จ้องมองไปยังหลานแสบทั้ง 6 ที่นอนหลับปุ๋ยบนที่นอนกลางบ้านโดนมีแม่ๆคอยนั่งพัดวีอยู่ไม่ห่าง
” แล้วมึงดูนอนยาวจะไปถึงประตูหน้าบ้านกันละเกิดอีกสัก 3 คนเพลิงต่อไปถึงสนามหญ้าเลยนู้นแหละนอนยาวไปถึงถนนใหญ่ ” ปลายนิ
