รอยยิ้มที่แต้มใบหน้างามค่อยๆ เหือดแห้งลงช้าๆ ในที่สุดก็จางหายไปจนหมดสิ้น เหลือไว้แต่เพียงความเจ็บปวดที่มันกำลังถาโถมเข้าใส่ดวงใจอย่างไร้ความปรานี
“ค่าตัวรดาอย่างนั้นหรือคะ...”
“ก็ใช่น่ะสิ... เธอคงไม่คิดว่าฉันจะพิศวาสขอเธอแต่งงานหรอกนะ”
ใช่... หล่อนเผลอตัวเผลอใจคิดไปจริงๆ แล้วก็ต้องมาทนรับความเจ็บปวดเมื่อชายหนุ่มเฉลยออกมาว่าแท้จริงแล้วแหวนวงนี้มันก็แค่ค่าตัว ค่าดีดดิ้นที่หล่อนปรนเปรอให้กับชานหนุ่มบนเตียงหลายค่ำคืนที่ผ่านมานั้นเอง น้ำตาไหลลงมาอาบแก้ม แต่รดารักษ์ก็รีบเช็ดมันออกไปอย่างรวดเร็ว หญิงสาวควานหาเสื้อผ้าของตัวเองขึ้นมาสวมใส่ด้วยมือไม้ที่สั่นระริก แล้วก็ต้องด่าทอตัวเองอยู่ในอกเมื่อการติดกระดุมที่เคยเป็นเรื่องง่ายสำหรับหล่อน ในวันนี้มันกลับกลายเป็นเรื่องยากแสนยากที่ไม่สามารถทำได้ด้วยตัวเอง
น่าเวทนา... จนราฟาลต้องยื่นมือเข้ามาช่วย เขาติดกระดุมเสื้อของหล่อนจนครบทุกเม็ดด้วยมือที่มั่นค
