ราฟาลแค่นยิ้ม เดินตรงเข้ามาหยุดตรงหน้า และหล่อนเองก็ตื่นตระหนกเกินกว่าจะถดถอยหลังหนี ดวงตาคมกริบจ้องมองถ้วยกาแฟดำในมือของหล่อนเล็กน้อย ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมาจ้องหน้าหล่อนอย่างรู้ทันทุกอย่าง
“อย่าลืมสิว่าเธอน่ะโกหกไม่เก่ง... เธอไม่ดื่มกาแฟ...”
รดารักษ์หน้าซีดสลับแดง ทั้งอับอายทั้งหวาดหวั่น คงไม่มีประโยชน์อะไรแล้วที่จะปากแข็งอีกต่อไป ใช่... หล่อนคิดถึงเขา คิดถึงราฟาล การ์รัสโซ่ แม้จะพึ่งห่างกันไม่ถึงสิบชั่วโมงก็ตาม แต่ความห่างเหินที่เขาขว้างใส่หน้าตั้งแต่เมื่อคืน การที่เขาไม่แตะต้องหล่อนเลยเมื่อยามที่นอนเคียงข้างกันอยู่บนเตียง มันคือเรื่องผิดปกติ และหล่อนรับมันไม่ได้ จนต้องบากหน้ามาหาเขาถึงที่นี่แบบนี้
“รดาเอากาแฟมาให้คุณราฟค่ะ...”
ดูเหมือนว่าเขาจะพอใจมากที่หล่อนยอมรับออกไปง่ายๆ แบบนั้น เพราะเขาหัวเราะในลำคอดังลั่นทีเดียว “แต่ฉันไม่ดื่มกาแฟดำตอนบ่าย...”
“แต่คุณโซลีน่าบอกว่า...”
ราฟาลแสยะย
